Հա՛յ բարեկամներ,
Ես ձեզ տեսել եմ հանգիստ ու խաղաղ օրերին, ձեր երջանկության օրերին։ Հիացել եմ ձեր աշխատունակությամբ եւ ձեզ արժանի համարել այն դիրքին, որին դուք հասել էիք ջանասիրությամբ ու ձեռնհասությամբ...
Հին սովետական անեկդոտ կար։ Հայրենադարձը նամակ է գրում արտասահմանի բարեկամին․ «Հոս կյանքն անհնար է, մեկ հավն արժե տասը ռուբլի, չենք կարող, սոված ենք մնում»...
Երանի ձեզ, որ ոչինչ ոչ ոքի չեք տվել երբեք, բայց մտածում եք, որ ձեզ պիտի միշտ տրվի լավագույնը։ Սպասում եք, ուզում եք, նեղանում եք ու շարունակում եք պահանջել...
«Արարատը» բոլորիս ֆուտբոլասեր էր դարձրել՝ կին, տղամարդ, մեծ, երեխա․․․ անգամ ութսուն-իննսուն տարեկան տատիկներն էին վանկարկում՝ «Արարա՛տ», հու՛պ տուր»...
Հետո ճյուղերը սկսում են խուտուտ գալ։ Ծառը դիմանում ա, ծառի խուտուտն ուշ ա տեղ հասնում ու ավելի շուտ հաճելի ա, քան անհանգստացնող։ Հետո ճյուղերի վրա բողբոջներ են դուրս գալիս՝ լերկ ճյուղերն ամբողջությամբ մանր բողբոջներով են զարդարվում...
Մեր հանրահայտ Մեծերի՝ Տիգրան Պետրոսյանի և Առնո Բաբաջանյանի առօրյա հանգստի այս լուսանկար-դրվագը ֆեյսբուքյան իմ էջում զետեղել եմ 2012-ի նոյեմբերի 28-ին՝ հետևյալ գրառմամբ...
Փաստորեն, Մոսկվան առաջին անգամ այսքան բաց տեքստով կապեց Հայաստանի եվրոպական նկրտումները հնարավոր էներգետիկ հետևանքների հետ։
Ի՞նչ ունենք մենք չոր մնացորդում:
Ադրբեջանից գազի հնարավոր մատակարարումները մինչ օրս ավելի շատ քաղաքական վարկած են, քան իրատեսական ենթակառուցվածքային սցենար...